Helztu rök utanríkisráðuneytisins undir forystu Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur, formanns Viðreisnar, í samskiptum við bandarísk stjórnvöld fyrir því að Bandaríkin ættu ekki að leggja tolla á Ísland eins og Evrópusambandið eru þau að við Íslendingar séum ekki í sambandinu. Nokkuð sem er auðvitað afar athyglisvert í ljósi þess að meginstefnumál flokks utanríkisráðherra, sem hann var beinlínis stofnaður í kringum, er að gengið verði í Evrópusambandið.
Hefur Þorgerður Katrín þannig til að mynda ítrekað lagt áherzlu á mikilvægi þess að undanförnu að Ísland klemmdist ekki á milli í tollastríði Bandaríkjanna og Evrópusambandsins. Innan sambandsins beindust hótanir Donalds Trump að Íslandi eins og öðrum ríkjum þess. Eins væru hótanir sambandsins settar fram í okkar nafni. Þar sem við erum utan Evrópusambandsins getum við hins vegar tekið sjálfstæðar ákvarðanir i þessum efnum og öðrum í samræmi við hagsmuni okkar.
Með inngöngu í Evrópusambandið myndum við Íslendingar ekki hafa þetta vald lengur nema að litlu og sífellt minna leyti. Flestir málaflokkar ríkja sambandsins heyra undir valdsvið þess og vægi ríkjanna við ákvarðanatökur innan þess fer fyrst og fremst eftir íbúafjölda þeirra. Vægi okkar Íslendinga innan ráðherraráðs Evrópusambandsins, valdamestu stofnunar sambandsins, yrði til dæmis allajafna á við einungis 5% af alþingismanni. Þetta yrði „sætið við borðið.“
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir utanríkisráðherra. Eigandi: Mfa.gov.ua – Attribution 4.0 International)