Margir af þeim sem styðja frumvarp Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur, utanríkisráðherra og formanns Viðreisnar, um forgang innleidds regluverks frá Evrópusambandinu í gegnum EES-samninginn gagnvart íslenzkri löggjöf, virðast eiga erfitt með að gera upp við sig hvort þeir telji málið stórmál eða að það skipti engu máli. Nú síðast lýsti Björn Bjarnason, fyrrverandi ráðherra, því yfir á vefsíðu sinni að um væri að ræða mál sem engu skipti. Varla er þá ástæða fyrir stuðningsmenn frumvarpsins til þess að láta slíkt smámál að þeirra mati koma í veg fyrir að Alþingi geti lokið störfum sínum?
Málið, stóra valdaframsalsmálið, skiptir hins vegar þá sem eru andvígir því miklu enda verið bent á, meðal annars af virtum lögspekingum eins og Markúsi Sigurbjörnssyni, fyrrverandi forseta Hæstaréttar, Jóni Steinari Gunnlaugssyni, fyrrverandi hæstaréttardómara, og Stefáni Má Stefánssyni lagaprófessor, að það fari gegn fullveldisákvæði stjórnarskrárinnar. Fyrir vikið ætti sem fyrr segir að vera einfalt fyrir stjórnarmeirihlutann að fallast á það að þetta mál, sem ófáir stuðningsmenn þess telja engu skipta, standi ekki í vegi fyrir þinglokum og verði lagt fram á ný á næsta þingi.
Hitt er svo annað mál að vitanlega er um stórmál að ræða. Vald yfir íslenzkum málum hefur áður verið framselt til stofnana Evrópusambandsins í gegnum EES-samninginn en aldrei eins og til stendur með frumvarpi Þorgerðar Katrínar. Málið er miklu stærra en Icesave-málið á sínum tíma. Þó Icesave-málið hafi varðað mikla fjárhagslega hagsmuni snerist það engu að síður aðeins um eina tilskipun frá Evrópusambandinu, um innistæðutryggingar. Frumvarp Þorgerðar varðar hins vegar allt innleitt regluverk frá sambandinu, í nútíð og framtíð, sem verður gert æðra innlendri löggjöf.
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Þingsalurinn í Alþingishúsinu. Eigandi: Hjörtur J. Guðmundsson)