Krafa formanns Vinstri grænna, Svandísar Svavarsdóttur, um aðkomu að vinnu Alþingis varðandi öryggis- og varnarmál þrátt fyrir að eiga ekki fulltrúa á þingi, sem hún setti fram í Sprengisandi á Bylgjunni síðastliðinn sunnudag, er í bezta falli einkennileg. Engar líkur geta talizt á því að hún myndi fallast á það að til dæmis Sjálfstæðisflokkurinn hefði aðkomu að þeirri vinnu eða annarri á vegum Alþingis ef hann hefði verið kosinn út af þingi líkt og Vinstri grænir. Eðlilega.
Hins vegar eru ýmsir þannig að þeir telja sig eiga heimtingu á öllu mögulegu þrátt fyrir að uppfylla ekki skilyrði þess. Ekki sízt á vinstrivæng stjórnmálanna. Fyrir vikið kemur krafa formanns Vinstri grænna ekki beinlínis á óvart. Fram kom í máli Svandísar að mikilvægt væri flokkur hennar væri við borðið í þeim efnum. Með hvaða hætti hún sér það fyrir sér er vandséð. Væntanlega yrði það sama þá að eiga við um öll þau framboð sem buðu fram í síðustu alþingiskosningum.
Vinstri grænum er auðvitað frjálst eins og öðrum að koma sjónarmiðum sínum á framfæri í þjóðfélagsumræðunni um öryggis- og varnarmál eins og önnur málefni. Með sömu leiðum og aðrir sem ekki eiga fulltrúa á Alþingi. Til dæmis með greinarskrifum, fundarhöldum og öðru slíku. Hins vegar er vinna Alþingis vitanlega bundin við þá sem þar sitja með stuðningi kjósenda. Það er síðan Svandísar og Vinstri grænna að reyna að öðlast tiltrú kjósenda á ný í næstu kosningum.
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Alþingishúsið. Eigandi: Hjörtur J. Guðmundsson)