Fróðlegt var að hlýða á Kristrúnu Frostadóttur, forsætisráðherra og formann Samfylkingarinnar, í fréttum Sýnar í gærkvöldi þegar hún loks tjáði sig um hótanir Evrópusambandsins um að setja tolla á Ísland þvert á EES-samninginn mörgum dögum eftir að þær komu fram. Fullyrti Kristrún að hún hefði beitt sérí þeim efnum þrátt fyrir að ekkert hafi borið á því eða heyrzt frá henni áður og kaus síðan að verja hótanir þess: „Auðvitað er Evrópusambandið að vernda sig.“
Hið sama hefur Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, utanríkisráðherra og formaður Viðreisnar, gert þegar rætt hefur verið um hótanir Evrópusambandsins. „Þessi staða kemur upp því það eru ýmis Asíuríki eins og Kína, Kasakstan og Indland sem eru með offramleiðslu og eru að undirbjóða þessar vörur inn á markað ESB,“ sagði hún til að mynda í samtali við Vísi á dögunum. Sagði hún sambandið þannig íhuga verndartolla vegna slæmrar stöðu á markaði fyrir kísiljárn.
Varla þarf að koma á mjög óvart að efasemdir hafi verið uppi um það hversu vel stjórnvöld séu að beita sér til þess að verja íslenzka hagsmuna gagnvart fyrirhuguðum tollum Evrópusambandsins á landið þegar forystumenn ríkisstjórnarinnar finna sig ítrekað knúna til þess að bera í bætifláka fyrir sambandið í þeim efnum. Viðleitni íslenzkra ráðamanna til þess að styggja ekki Evrópusambandið hefur þótt ganga ansi langt í gegnum tíðina en hér keyrir um þverbak.
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Stjórnarráðshúsið. Eigandi: Hjörtur J. Guðmundsson)