„Ég hef verið fylgjandi aðildarviðræðum við ESB. En þegar maður horfir á stöðuna í Evrópu í dag, veikleika sambandsins og óvissuna sem ríkir, þá er erfitt að sjá að Ísland hafi þar mikið að sækja. Það er ekki skynsamlegt að stíga um borð í skip sem er þegar farið að leka.“ Þannig komst Guðmundur Ragnarsson, fyrrverandi formaður VM – Félags vélstjóra og málmtæknimanna og varaþingmaður Viðreisnar, að orði í aðsendri grein á Vísi 6. janúar síðastliðinn.
Við lok síðasta sumars ritaði Guðmundur aðra grein á Vísi þar sem hann sagði það hafa verið sannfæringu sína að sækja ætti um inngöngu í Evrópusambandið þegar aðstæður væru réttar til þess. Einkum vegna peningamálanna. „Hins vegar hef ég verið þeirrar skoðunar að við verðum að byrja á því að taka til hjá okkur sjálfum áður en við gætum farið í þessar aðildarviðræður. Til að fyrirbyggja að við lendum ekki í verri heimatilbúnum efnahagslegum ógöngum“.
Kæmi til þess að Ísland gengi í Evrópusambandið og tæki upp evru án þess að hverfa af braut vinnumarkaðsmódels þar sem samið væri um laun umfram hagvöxt, án þess að varanlegur kaupmáttur væri tryggður og með óábyrg ríkisfjármál kæmi „í staðinn atvinnuleysi og aðrar efnahagslegar ógöngur.“ Tal í röðum Evrópusambandssinna um það að „öll okkar efnahags- og þjóðfélagsmein“ læknuðust með inngöngu í sambandið væri „mikill misskilningur.“
Hvernig haldið hefði verið á málum væri þannig vandamálið en ekki krónan sem slík. Tækist að koma áðurnefndum málum á betri stað, sem væri forsenda þess að hægt væri að ganga í Evrópusambandið og taka upp evru, væri engin þörf á því. „Svo er hin hliðin á peningnum að ef við kæmum á vitrænu vinnumarkaðsmódeli og aga á ríkisfjármálin sem myndi skapa efnahags- og félagslegan stöðugleika þá þurfum við kannski enga evru og krónan væri gullmoli?“
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Evruseðlar. Eigandi: Images Money – Creative Commons Attribution 2.0 Generic)