Fimm ríki Evrópusambandsins eru landlukt og hafa þannig engra hagsmuna að gæta þegar sjávarútvegur er annars vegar en þau eru Austurríki, Lúxemborg, Tékkland, Slóvakía og Ungverjaland. Þegar sjávarútvegsmál eru til umfjöllunar í ráðherraráði sambandsins, valdamestu stofnun þess, koma landbúnaðarráðherrar ríkjanna fram fyrir hönd þeirra. Öll eru ríkin fjölmennari en Ísland. Lúxemborg er fámennast þeirra með um 645 þúsund íbúa en hin milljónaríki.
Vægi ríkja við ákvarðanatökur á vettvangi Evrópusambandsins fer fyrst og fremst eftir íbúafjölda þeirra. Kæmi til inngöngu Íslands í sambandið fengi landið þannig til að mynda sex þingmenn af vel yfir 700 á þingi Evrópusambandsins sem yfirfært á Alþingi væri á við hálfan þingmann. Staðan yrði enn verri í ráðherraráðinu þar sem að fullu er miðað við íbúafjöldann en ekki ákveðið lágmarksvægi. Þar yrði vægið 0,08% eða á við einungis 5% hlut í alþingismanni.
Með öðrum orðum hefði þannig til að mynda Lúxemborg, sem á sem fyrr segir ekki land að sjó og hefur fyrir vikið alls engra hagsmuna að gæta þegar sjávarútvegur er annars vegar, meira vægi þegar ákvarðanir væru teknar um málaflokkinn bæði í ráðherraráði Evrópusambandsins og á þingi þess en Ísland værum við Íslendingar innan þess. Þar á meðal meira um íslenzk sjávarútvegsmál, og hin landluktu ríkin hvert margfalt meira, að segja en við sjálf hefðum.
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Frá Stykkishólmi. Eigandi: Domenico Convertini – Creative Commons Attribution 2.0 Generic)