Vægast sagt snargalið er að á sama tíma og utanríkisráðuneytið undir forystu Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur, formanns Viðreisnar, hefur gengið hart fram gegn fyrirtækinu Vélfag vegna tengsla við rússneska fjárfesta, í samræmi við samkomulag á síðasta ári við Evrópusambandið um aðlögun Íslands að utanríkisstefnu sambandsins, meðal annars hvað varðar refsiaðgerðir, hafa þær aðgerðir aldrei náð til umfangsmikilla kaupa ríkja þess á rússnesku gasi sem hefur beinlínis fjármagnað stríðsrekstur Rússlands í Úkraínu og það samkvæmt orðum sjálfra forystumanna sambandsins.
„Frá því að Rússland réðist inn í Úkraínu hefur Evrópusambandið greitt meira en 220 milljarða evra fyrir rússneskt jarðefnaeldsneyti. Það er nokkurn veginn það sama og hernaðurinn í Úkraínu hefur kostað Rússland,“ segir Inese Vaidere, þingmaður eistneskur þingmaður á þingi Evrópusambandsins í myndbandi á Facebook-síðu evrópska þingflokksins European People’s Party í nóvember. Refsiaðgerðir sambandsins gegn Rússlandi hafa ekki náð til rússnesks gass. Hvað sem líður eignarhaldi Vélfags er þar á ferðinni alger dropi í hafið miðað við þessar upphæðir.
Til stendur loksins að banna alfarið innflutning á rússnesku gasi til Evrópusambandsins í byrjun næsta árs. Fimm árum eftir innrásina í Úkraínu. Ef það þá gengur eftir. Komið hefur fram í fjölmiðlum að innflutningur á rússnesku gasi til sambandsins hafi hins vegar stóraukizt undanfarna mánuði þar sem ríki eins og Frakkland, Spánn, Holland og Belgía, hafi verið að birgja sig upp af fljótandi gasi þaðan áður en bannið tekur gildi. Fullt tilefni er til þess að velta því fyrir sér hvort til innrásarinnar hefði komið ef ekki vegna fjárflæðisins frá sambandinu til Rússlands árum og áratugum saman.
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir utanríkisráðherra undirritar samkomulagið við Evrópusambandið. Eigandi: EFTA)