„Ég sé ekki hvernig við getum ekki tekið til baka breytingar sem við gerum á lögum í gegnum þingið,“ sagði Vilborg Ása Guðjónsdóttir alþjóðastjórnmálafræðingur í Sprengisandi á Bylgjunni síðastliðinn sunnudag varðandi þá aðlögun að regluverki og stjórnsýslu Evrópusambandsins sem eiga muni sér stað samhliða viðræðum um inngöngu í sambandið verði samþykkt í þjóðaratkvæðinu sem fyrirhugað er í lok ágúst að stefna að nýju að inngöngu í það.
„Það er að einhverju leyti erfitt að átta sig á af hverju þetta er svona rosalega mikið í umræðunni, nema þá út frá því að það sé eins og okkur steðji einhver ógn af þessu og við séum að gera einhverjar breytingar sem sé ekki hægt að draga til baka,“ sagði Vilborg enn fremur í þættinum og sömuleiðis að hún ætti von á því að hægt yrði að draga til baka þær breytingar sem gerðar yrðu ef til þess kæmi að samningi um inngöngu í Evrópusambandið yrði síðan hafnað.
Hvenær hefur hins vegar gengið vel að minnka báknið þegar það hefur einu sinni verið þanið út? Miðað við gögn Evrópusambandsins í tengslum við umsóknarferlisins síðast væri um að ræða mjög miklar breytingar. Þannig kom þar fram það mat sambandsins að stjórnsýsla Íslands væri alltof lítil til þess að ráða við inngöngu í það og koma þyrfti til mikillar „stofnanauppbyggingar“, sem sagt úþenslu hins oopinbera, hér á landi af þeim sökum.
Málið snýst fyrst og fremst um það að kjósendur viti hvað já í þjóðaratkvæðagreiðslunni þýðir. Ekki einungis að í gang færi umfangsmikið ferli sem tæki einhver ár með tilheyrandi útgjöldum og tíma sem færi ekki í annað á meðan til þess að komast að einhverju sem þegar liggur fyrir í öllum meginatriðum heldur einnig mikla útþenslu hins opinbera í gegnum fulla aðlögun að Evrópusambandinu sem erfitt gæti reynzt að vinda ofan af verði samningi hafnað.
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Húsakynni ríkisstjórnar Evrópusambandsins. Eigandi: almathias)