Haft var eftir Össuri Skarphéðinssyni, þáverandi utanríkisráðherra, á fréttavefnum EUobserver 27. júní 2011 að stórar fiskveiðiþjóðir innan Evrópusambandsins eins og Spánverjar hefðu það í hendi sér hvort Ísland gengi í sambandið. Umsóknarferli þáverandi ríkisstjórnar Samfylkingarinnar og Vinstri grænna var þá enn í gangi.
Haft var eftir Össuri á fréttavefnum Politico tveimur dögum síðar að forsenda þess að Ísland gengi í Evrópusambandið væri að ná saman við Spánverja um sjávarútvegsmálin. Fram kom í fréttinni að spænsk útgerðarfyrirtæki sæktust mjög eftir því að fá aðgang fyrir fiskiskip sín að auðugum þorsk- og ýsustofnum á fiskimiðunum í kringum landið.
Stjórnvöld á Spáni höfðu enn fremur lýst því yfir að þau myndu gera kröfu um það í umsóknarferlinu að komast í fiskimið Íslands rétt eins og norsk fiskimið þegar Norðmenn sóttu síðast um inngöngu í Evrópusambandið og höfnuðu árið 1994. Til þess að ný ríki geti gengið í sambandið þarf samþykki allra ríkja þess. Þar á meðal Spánar.
Með öðrum orðum voru ummæli Össurar ekki án ástæðu. Á dögunum hélt Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir utanríkisráðherra því fram í grein á Vísi að fiskveiðiþjóðir innan Evrópusambandsins hefðu ekki áhuga á inngöngu Íslands í sambandið „vegna aðgangs að íslenskum miðum heldur vegna þeirrar þekkingar sem við búum yfir.“ Einmitt.
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Frá Stykkishólmi. Eigandi: Teo Romera – Creative Commons Attribution 2.0 Generic)