Fyrir daga Evrópusambandsins, og jafnvel daga forvera þess, Efnahagsbandalags Evrópu, þurfti ekki vegabréfsáritun til þess að ferðast á milli Danmerkur og Spánar. Eingöngu gilt vegabréf. Engu að síður er það tilgreint sem einn helzti kosturinn við það að sambandið sé til í dag í myndbandi þings þess sem birt var í gær í tilefni af 9. maí, þjóðhátíðardegi sambandsins.
Myndbandið sýnir konu nokkra vakna upp með andfælum um miðja nótt. Hún kveikir á sjónvarpinu og sér þar fréttir af umferðaröngþveiti á landamærum Lettlands og Eistlands þar sem fólki bíður eftir vegabréfsáritunum. Hún les um vaxandi valdastjórnmál í dagblaðinu og fær pakka inn um dyrnar með brothljóðum merktan að ekki megi skila honum.
Konan fær síðan tölvupóst um að ekki sé hægt að gera við bílinn hennar vegna þess að varahlutur sé fastur í landamæraeftirliti. Hún fær símtal frá móður sinni í Danmörku sem getur ekki heimsótt hana þar sem henni hafi verið neitað um vegabréfsáritun. Sambandið slitnar síðan vegna þess að ekkert er símareikið. Þetta reynist síðan allt saman hafa verið martröð.
Dregin er þannig upp mynd af veruleika sem flestum tilfellum var ekki fyrir hendi fyrir tilkomu Evrópusambandsins og væri ekki í dag þó það væri ekki til. Tilvist yfirþjóðlegs bákns sem stefnir að því að vera að sambandsríki er þess utan vitanlega alls engin forsenda slíks samstarfs Evrópuríkja. Það segir sitt að talin sé þörf á að skreyta sig með stolnum fjöðrum.
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Þinghús Evrópusambandsins í Strasbourg. Eigandi: Evrópusambandsþingið)