„Nú ef það kemur nei, þá höldum við ekkert áfram með þetta mál og þá er þetta mál úr sögunni í… dágóða stund,“ sagði Pawel Bartoszek, formaður utanríkismálanefndar Alþingis og þingmaður Viðreisnar, í kvöldfréttum Sýnar í gær. Ummæln eru í ágætu samræmi við það sem Kristrún Frostadóttir, forsætisráðherra og formaður Samfylkingarinnar, sagði fyrr á árinu við norska fjölmiðla. Að ef niðurstaðan yrði nei yrði það nei um stund. Sem sagt einungis tímabundið.
Með öðrum orðum er samkvæmt því ljóslega ekki ætlunin að virða vilja þjóðarinnar verði niðurstaðan nei nema tímabundið. Um stund. Eða í bezta falli dágóða stund. Þetta er raunar í samræmi við það hvernig kaupin hafa gjarnan gerzt á eyrinni innan Evrópusambandsins þar sem þjóðaratkvæði hafa einmitt verið endurtekin innan skamms ef niðurstaðan hefur orðið nei þar til hún hefur orðið já enda nei ekki ásættanlegt svar. Þá hefur vitanlega ekki verið kosið aftur.
Til að mynda var þetta raunin þegar Danir höfnuðu Maastricht-sáttmála Evrópusambandsins í þjóðaratkvæði þar árið 1992 og var síðan gert að kjósa aftur um sáttmálann árið eftir með ákveðnum undanþágum. Hið sama gerðist á Írlandi þegar þarlendir kjósendur höfnuðu Nice-sáttmálanum 2001 og þurftu að kjósa aftur árið eftir sem og 2008 þegar þeir höfnuðu Lissabon-sáttmálanum og þurftu að sama skapi að kjósa um hann aftur tæpu einu og hálfu ári síðar.
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Pawel Bartoszek, þingmaður Viðreisnar. Eigandi: Skjáskot af Ruv.is)