Væntanlega þekkja flestir söguna um ökumanninn sem lendir í því að það springur dekk á bílnum hjá honum á afskekktum sveitavegi en þegar hann ætlar að skipta um dekk reynist enginn tjakkur í bílnum. Ökumaðurinn lítur í kringum sig og sér ljós á bæ í nokkurri fjarlægð og arkar af stað í áttina að honum en á leiðinni tekst honum hins vegar að sannfæra sig sjálfan um að bóndinn á bænum eigi líklega engan tjakk og ef hann eigi hann vilji hann örugglega ekkert lána sér hann.
Þegar ökumaðurinn kemur loks að bænum eftir langa göngu bankar hann á útidyrahurðina. Bóndinn kemur til dyra og býður góðan daginn. Hreytir þá ökumaðurinn út úr sér að bóndinn megi bara eiga sinn tjakk sjálfur. Með það sama rýkur hann burt. Eftir stendur bóndinn klórandi sér í kollinum og skilur ekkert í því sem gerðist enda fékk hann ekkert svigrúm til þess segja eitthvað um það hvort hann ætti tjakk og vilji lána hann. Vissi ekki einu sinni hvert erindi ökumannsins var.
Talsmenn inngöngu í Evrópusambandið eiga það til að rifja upp söguna og vilja þá meina að þeir sem telja ljóst hvað fælist í inngöngu í það séu ökumaðurinn og bóndinn sambandið. Nú síðast Ólafur Hauksson í grein á Vísir.is nýverið. Þetta stenzt þó illa enda hefur Evrópusambandið, bóndinn, ítrekað sagt að tjakkurinn sé ekki í boði. Að fyrir liggi þannig í öllum meginatriðum hvað felist í því að ganga í sambandið og engar varanlegar undanþágur verði veittar frá yfirstjórn þess.
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Fáni Evrópusambandsins. Eigandi: Hjörtur J. Guðmundsson)