Flestir þeir, sem vildu sjá þjóðaratkvæðið um Evrópusambandið um síðustu helgi fara með öðrum hætti, hafa sætt sig við hina lýðræðislegu niðurstöðu á yfirvegaðan og málefnalegan hátt. En alls ekki allir eins og gengur. Til að mynda voru viðbrögð Ólafs Arnarsonar, blaðamanns á DV, þessi: „Meirihluti Íslendinga er bersýnilega fífl. Kemur svo sem ekki á óvart.“
Sveinn Andri Sveinsson lögmaður talaði um skell fyrir almenning, sem þeir 118 þúsund kjósendur sem kusu nei tilheyra ljóslega ekki, en sigur fyrir „sérhagsmunina og einangrunarsinna, en sem betur fer aðeins til skamms tíma.“ Þó ekki yrði farið í formlegar aðildarviðræður við Evrópusambandið gæti enginn „meinað fulltrúum Íslands og ESB að ræða saman.“
Fáir hafa þó toppað Hauk Arnþórsson stjórnsýslufræðing sem í grein á Vísi kallar eftir rannsókn á þjóðaratkvæðinu með það fyrir augum að ógilda það og að hafnar yrðu síðan aðildarviðræður við Evrópusambandið á ný án þess að spyrja þjóðina. Stjórnvöld gætu þannig lýst sig óbundin af kosningunni „og ákveðið að ganga til aðildarviðræða við ESB.“
Hjörtur J. Guðmundsson
sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur
(Ljósmynd: Haukur Arnþórsson stjórnsýslufræðingur. Eigandi: Skjáskot úr Silfrinu)